ja hartje

Ik zie het als een uitdaging mijn steentje te kunnen bijdragen

Deel 2: Interview met Yvon Bierens over haar werk op de corona cohortafdeling

Mei 2020: Binnen de regio Noord-Brabant werd in maart een aantal corona cohortafdelingen ingericht. Deze cohortafdelingen worden ‘bemand’ door verzorgenden en verpleegkundigen die afkomstig zijn van diverse zorgorganisaties uit de regio. Zo ook bij Merefelt in Veldhoven, onderdeel van Oktober. Yvon Bierens, wijkverpleegkundige bij Joris Thuis, leverde daar een zeer waardevolle bijdrage. Ze vertelt ons graag meer over de uitdagingen en lichtpuntjes die zij tijdens haar werk tegenkwam.


Yvon Bierens voor de ingang van Sint Joris, Oirschot

De keuze was snel gemaakt

“Vanwege de coronamaatregelen liep de hoeveelheid werk in de Thuiszorg de laatste tijd terug. Toen Dianne Engels, bestuurder van Joris Zorg, aan mij vroeg of ik wilde meewerken op de cohortafdeling, hoefde ik daar niet lang over na te denken. ‘Ja, dat wil ik.’ Al de volgende dag startte ik bij Merefelt. Daar heb ik van eind maart tot begin mei gewerkt.

In de weken voorafgaand aan dit besluit heb ik met mijn vriend en familie besproken dat er cohortafdelingen zouden worden opgestart. En dat – mocht de kans zich voordoen - ik het als uitdaging zie om daar mijn steentje bij te kunnen dragen. Daarom wist ik dat zij mij zouden steunen bij mijn besluit. Toch schrokken ze thuis wel een beetje, maar ze waren uiteindelijk heel erg trots.

Ik heb me voorbereid door het nieuws te volgen en artikelen te lezen. Ook heb ik ziekenhuismedewerkers met ervaring op de corona-afdelingen benaderd. ‘Hoe is het bij jullie, hoe is de drukte, is het heftig om mee te maken?’ Je gaat er wel vanuit dat het heftig kan worden.”

Cliënten op de cohortafdeling

“De cohortafdeling is gericht op een maximale opname van twee weken. De afdeling begon met tweeëntwintig bedden, maar is vrijwel meteen afgeschaald naar elf. Gemiddeld waren er steeds vijf tot zes personen opgenomen, allen ouder dan 70 jaar.

Sommigen kwamen uit het ziekenhuis en hadden net dat steuntje in de rug nodig voor ze naar huis konden gaan. Zij waren al redelijk goed, aten goed, bewogen een beetje. Je zag ze snel de goede kant opgaan en ze gingen meestal na drie tot vier dagen weer naar huis.

Of je zag juist het tegenovergestelde. Mensen van wie de toestand verslechterde, die snel bergafwaarts gingen en uiteindelijk overleden. Degenen die ik daarbij mocht begeleiden, zijn rustig ingeslapen. De meeste mensen die zijn overleden hadden onderliggende gezondheidsproblemen en ze waren allemaal ouder dan 80 jaar.”

Moeilijke momenten en lichtpuntjes

“Het moeilijkste vind ik dat wanneer we weten dat mensen gaan overlijden er maar één familielid per dag op bezoek mag komen. Vooral bij de oudere generatie zie je nog vaak dat mensen meer kinderen hebben. Slechts één of twee kunnen dan echt afscheid nemen van hun ouder. En dan ook nog helemaal ingepakt. Dat steekt.

Het is verdrietig dat mensen zonder familie op de afdeling moeten verblijven. Daarom zorgen we ervoor dat we meer tijd nemen voor de cliënt. We stemmen af op waar de cliënt behoefte aan heeft en proberen een warm gevoel over te brengen.

Ik heb gezien dat óók het anders kan. Dat ouderen wél herstellen van corona. In de middelste twee – drie weken heb ik eigenlijk alleen mensen zien opknappen. Natuurlijk zullen zij nog een tijd moeten revalideren, want ze zijn fysiek flink achteruit gegaan. Maar toch was dit een lichtpuntje.

Veilig maar vermoeiend

"Tijdens het werk op de cohortafdeling voelde ik me veilig door de beschermende middelen en hygiënemaatregelen. Maar het werken met pak, mondmasker en bril is vermoeiend. Je denkt bijvoorbeeld niet zo snel aan drinken, want dan moet je heel het pak volgens protocol uit en weer aandoen. Hierdoor had ik wel last van een droge mond en soms ook hoofdpijn.

In principe heb je drie keer pauze in acht uur. Omdat het omkleden zo omslachtig is, beperkte ik me tot één of twee keer. Minder omkleden verkleint ook het besmettingsgevaar. Na elke dienst moet je verplicht douchen en je haren wassen, je schoenen desinfecteren en je kleding wassen op minimaal 60 graden. Hierdoor zijn de diensten in totaliteit wel wat vermoeiender.”

Corona is een heel groot vraagteken

"Ik heb in levenden lijve ervaren wat corona met mensen doet, hoe het ziekteverloop kan gaan. Corona is een heel groot vraagteken. Je gaat ervoor, maar je weet nooit van tevoren wat je kunt verwachten. Het viel me mee dat het relatief rustig was wat betreft aantallen patiënten. Ik heb nooit een gevoel van werkdruk ervaren.

Onlangs is verder afgeschaald van elf naar vier beschikbare plekken, omdat de laatste weken steeds twee tot drie bedden bezet waren. Daarom ben ik best weer snel weer terug bij de Thuiszorg. De grootste druk is nog steeds op de Ic’s denk ik.”

Alle steun is echt heel fijn

“Mijn familie belde heel vaak om te vragen hoe het met me ging. Wat ik erg fijn vind is dat ik echt veel respect krijg van collega’s van Joris Zorg. Ze zijn oprecht geïnteresseerd in hoe het met me gaat. ‘Wat knap dat je dit doet! Hoe gaat het? Gaat alles goed?’ Dat is echt heel fijn.”